Als docent koper of hout ben je niet tevreden over de klank van je leerling. Het moet beter kunnen. Een andere leerling blijft problemen houden met een goede toonvorming, aanzet of intonatie. Je hebt van alles geprobeerd via een andere blaastechniek, een andere embouchure, verplaatsing van het mondstuk, maar niets hielp de leerling echt vooruit. Ook aan serieus studeren ontbreekt het niet. Wat nu? Het zou jammer zijn dat er iemand afhaakt. Een ander, groter instrument voorstellen dan maar, of een ander mondstuk. Maar wát dan. Waar haal je het vandaan. Roeien met de riemen die je hebt dan maar, of anderen inschakelen voor een second opinion.

"Henk Rensink", deze naam werd ook in onze regio steeds vaker gehoord. Tijdens de heropening van een muziekzaak in Venlo: een koperensemble trad op, er waren felicitatie's voor de trotse eigenaar van de zaak en tussen de bedrijven door kwamen er blaasmuzikanten die zich in een kamertje een mondstuk aan lieten meten. In de St Ceacilia ( het maandblad voor harmonieën en fanfare's ) werd uitgebreid aandacht besteed aan het fenomeen.

Het beroep van uitvoerend musicus is individualistisch. Zelfstandigheid en selfsupporting staan hoog in het vaandel geschreven van elke beroepsmusicus. Dat moet ook wel want buiten het collectief van repetities en optredens ben je zelf verantwoordelijk voor je conditie en een maximaal prestatieniveau. Je bent voortdurend bezig met het verbeteren van je eigen spel en aan het verleggen van je persoonlijke grenzen. Daarbij ben je helemaal op je zelf aangewezen. Voor blaasinstrumentalisten komt daar nog bij: het verzorgen, onderhouden en beschermen van de embouchure. Dan is het fijn dat er specialisten zijn waar je terecht kunt voor raadgeving en advies.